Afgelopen week was een volle week. De zomervakantie komt al bijna in zicht; heerlijk, maar druk! Rapporten tegenlezen, nog even de puntjes op de ‘i’ en uiteraard bespreken met de kinderen. Afrondende afspraken van dit schooljaar en zelfs al afspraken plannen voor volgend jaar, musical met groep 8, afscheidscadeautjes bedenken, nog even op de foto voor het afscheidsboekje en oh ja, vaderdag…

“Geluk zit in een klein hoekje”, zeggen ze. Ontzettend oubollig, maar ook ontzettend waar. Dat besefte ik deze week wel weer.

“Bij jou lukt het wel juf, maar daar kennen ze me nog niet” was de aanleiding voor een mooi en open gesprek met een jongen uit groep 8 over de stap naar de middelbare school. We bedachten samen ‘trucjes’  hoe hij het daar als slimme, maar ook snel verveelde, leerling zo fijn mogelijk kon krijgen. ‘Laat ze van je houden’, ‘leer je niet vervelend vervelen’ en ‘train je doorzettingsvermogen’ is onze top 3 geworden. Volgende week mag hij tijdens de oudergesprekken onze bedachte trucjes zelf aan zijn ouders gaan uitleggen. Kijk ik naar uit!

Tijdens de gymles op donderdag stuurt mijn collega mij een filmpje, waarbij mijn kinderen uit volle borst “Let it go” meezingen, terwijl ze heerlijk aan het gymmen zijn. Ik heb hem wel 10 keer gekeken en het geluk spat er vanaf. Hier krijg ik nog steeds een grote glimlach van op mijn gezicht.

Als dagafsluiting spelen we het spelletje “Wie ben ik”. Alle kinderen schrijven een dier op een post-it, ik plak deze willekeurig op de ruggen van de kinderen. Rondlopen, gesloten vragen stellen en raden maar. Een meisje heeft op haar rug “zeeolifant”. Gelukkig is ze klein, slank en vol humor. Maar ja, weet “zeeolifant” maar eens te raden. Vlak voor het einde van deze activiteit zoek ik snel een plaatje op van een zeeolifant en gaan ze lekker naar huis. Terug bij mijn bureau vind ik onderstaand stilleven. Hier moet ik echt hardop om lachen!

IMG_6955

We sluiten de week op vrijdagmiddag af met een teamlunch in de klas. Volgende week zal groep 8 zich nog meer storten op de musical en zijn er weinig echte momenten meer samen. Elk team (groepje) heeft met elkaar bedacht wat ze graag willen eten en drinken, iedereen heeft zijn eigen taak en heeft iets meegebracht. Samen dekken ze hun teamtafel, warmen knakworstjes op, verdelen het fruit en schenken drinken in. Het mooiste, ik heb ouders niet geïnformeerd en ze hebben het allemaal zelf geregeld. Daar zijn zij (en ik dus ook!) erg trots op.

Als toetje krijg ik op vrijdagmiddag een ontzettend lief en dankbaar mailtje van ouders uit mijn klas. Natuurlijk zijn ze blij met het rapport, geven ze aan, maar ze zijn ook dankbaar dat hun dochter bij mij in de klas heeft mogen zitten en nog veel meer lieve woorden. Zo bijzonder dat er de tijd wordt genomen om dit met mij te delen. Daar word ik echt gelukkig van.

Natuurlijk volg ik de actualiteiten en het onderwijs is veel in het nieuws. Mensen zijn boos. En terecht. Ik heb niet de wijsheid in pacht om dit veelomvattend probleem op te lossen.
Dit blog is een “Renske met haar roze gietertje” (zoals ik weleens liefdevol ben omschreven door een dierbare vriendin) met daarin een oproep. Laten we met z’n allen alsjeblieft niet vergeten te blijven genieten van alle kleine, mooie, liefdevolle en ontroerende momenten die je met dit prachtige beroep mag meemaken. Spits je oren, kijk eens een tijdje écht naar je kinderen, bemoei je niet overal mee en blijf openstaan voor die heerlijke geluksmomentjes, ook of misschien wel VOORAL als het druk is.

Geef een reactie